8 Mayıs 2013 Çarşamba

Öğrenci Gözüyle Şirince

Bir üniversite öğrencisinin gözünden Şirince
 
 
           Biz şehirde yaşayan insanların sanıyorum yemek, içmek ve uyumaktan sonra ki en büyük ihtiyacı şehrin o boğucu gürültüsü ve pis havasından kopup biraz kafasını dinleyebilmektir.

           Ben ve ailem de biraz kafa dinlemek için yeşilliği, temiz havası ve biraz da şaraplarıyla çakır keyif olma imkanı sunarak insana kucak açan ismi gibi şirin İzmir'in Şirince Köyü'ne gidiyoruz.

           Sizde bizim gibi kafa dinlemek için bu ilçeyi tercih ederseniz özel arabanıza atlayıp İzmir- Aydın otobanından Belevi çıkışını kullanarak Selçuk ilçesine oradanda Şirince tabelasını takip ederek sadece 8 km gitmeniz yeterli. “Benim özel bir arabam yok, oraya gidemez miyim?” diye düşünmeyin. Otogardan “Selçuk” otobüslerine binip Selçuk otogarından da Şirince minibüslerine binmeniz yeterli olacaktır.

           Şirince yolunun sağında ve solunda yer alan yeşillikler, meyve bahçeleri daha yolda bile insanın gözünü aynı zamanda da ruhunu dinlendirmeye başlıyor. Yolda dönen yolların başlaması Şirince'ye yaklaşıldığının en büyük habercisi. Güzel ve dinlendirici yolculuğun ardından -küçük yeğenimin gördüğü herşeyin büyük bir ısrarla sorması haricinde- küçük kasabaya geliyoruz.

           Kafanızı kaldırıp bu şirin kasabaya baktığınızda yeşilin içinde sana sıcacık gülümseyen hemen hemen aynı büyüklükte ve sanki birbirine saygıda kusur etmemek istercesine birbirinin önünü kapatmayan Rum Evleri ile karşılaşırsınız. Benim size tavsiyem o anda yapmanız  gereken şey gözlerinizi kapatıp o temiz ve tarihi havayı derin   bir nefes alarak tüm ciğerlerinize doldurmanız.

           Tabi ki bu kasabaya geliş amacınızın da büyük önemi  var. Kimisi bu kasabaya tarihi dokuyu incelemek (genelde ilk kez gelenler) kimisi benim gibi kafasını dinlemek, kimisi takı  ve doğal taş meraklısı ablam gibi yapılan el işi taştan takılardan almak, kimisi o güzel şaraplarının tadına bakarken bir yandan evdeki şarap stoğunu doldurmak, kimisi ise küçük yeğenim gibi sadece keşfedip eğlenmek için buraya gelir.

           Ben her ne kadar oturup dinlenmeyi tercih etsem de ablamın ısrarları ile kendimize el işi     -tezgahlarının önünde buluyoruz. Bu tezgahların -arkasında ise tam bir Egeli gibi tüm sıcaklığı ile sana kucak açan başı çemberli altı şalvarlı yürekleri gibi yüzleri de temiz yaşlı teyzelerle karşılaşırsınız. Teyzeler evde boş oturup erkeğe el açmak yerine marifetlerini konuşturup evin ekonomisine ortak olmayı tercih eder. Bu tezgahlarda neler neler vardır bir bilseniz. Oyalı çemberlerden işlemeli patiklere, banyo liflerinden iğne oyalı havlulara kadar pek çok şey... Ama bana sorarsanız benim ilgimi en çok şile beziyle yapılan işlemeli elbiseler dikkatimi çekti. Sıcak bir yerde yaşıyorsanız -özellikle Ege Bölgesi gibi- en çok ihtiyaç duyacağınız şey hafif, rahat, ince ve pamuklu giysilerdir. İşte bu elbiseler benim için biçilmiş kaftan. Hemen uğur böcekli işleme ile işlenmiş yaka kısmı dantelli küçük bir elbiseyi yeğenime; sade, yakası dantelli ve belinde örgü kemeri olan elbiseyi kendime seçiyorum. Başlıyorum teyzemle sıkı bir pazarlığa ve ikisini zar zor 40 TL'ye alıyorum. Bir de bakıyorum ablam yok. Onun nerede olduğunu tahmin etmek benim için zor değil. Tabi ki takı tezgahları... Ablamın yanına gittiğimizde tezgaha bir göz gezdiriyorum. Renk renk taşlar hemen gözüme çarpıyor. Taşların güçlerine inanan ablam tasarımı ve rengiyle ön plana çıkan turkuaz taşları ile yapılmış bir takıyı kendine almakta gecikmemiş. Diğer dükkanları da büyük bir ilgiyle gezip kendimize şarap tadıp alabilecek bir yer arıyoruz. Sonunda Kıvırcık Şarap Evi'nde karar kılıyoruz. Buranın sahibi çok sevimli bir karı-koca... Dükkanın dışında tahta masa ve hasır küçük taburelerde oturup başlıyoruz mükemmel şarapları tatmaya. Kavunlusundan tutun şeftalilisine kadar. Bu şarabın yanına verilen mısır çerezleri ise harika. Küçük yeğenim daha masa konur konmaz bu mısırları avuçluyor. Eğer şarapları tadıyorsanız sakın acele etmeyin; çünkü her şarabın ağzınızda bıraktığı enfes tadın keyfini sürmezseniz hiçbir şey anlayamazsınız. Bu kadar şarabın tadına baktıktan sonra en çok beğendiğim karadut şarabı oluyor. Bu arada buranın el yapımı kırmızı şaraplarıda bir harika; insanın ağzını dolduruyor. Şarap içtiğinin farkına varıyorsun. Meyveli ve el yapımı şaraplardan alıp başlıyoruz gezimize devam etmeye.

Bu tezgahların önünden geçip tırmanarak biraz daha yükseklere inşa edilmiş The St. John Baptist Kilisesi'ne giriyoruz. Bu kiliseye   girdiğinizde teninize beyaz mermerlerin serinliği çarpar. Buram  buram tarih kokan bu mekanın loş ışığı ve sesleri aksi insanda bile  uhrevi bir ortamda yaşanan dinginliği kazandırır. Bu kilisenin  mimarisine bakıldığında iki büyük ve altı küçük kubbe  ayrıca dört  tonoz ile örtülüdür. Taban mermer ve yeryer siyah çakıl ile kaplıdır.  Kubbe ve tonozları taşıyan altı sütun ve her iki taraftada dört ayak  bulunmaktadır. Dağdaki apsiste kafesli bir pencere, onun üstünde  Hz. İsa'yı tasvir eden balık figürü, sağ tarafında ise Hz. İsa'nın  vücudunu ve kanını temsil eden kadeh içinde Hz. İsa figürü bulunmaktadır. Kilisiden çıktığınızda bir Meryem Ana heykelinin bulunduğu havuz ile karşılaşırsınız. Bu havuzun içinde gördüğünüz bozuk paralar size ip ucu verir. Evet, burası bir dilek havuzudur. İnanışa göre dilek tutarak attığınız bozuk para havuzun dibindeki deliğe girerse dileğiniz kabul olur, ama ben daha o deliğe parası girene hiç rast gelmedim. Nitekim ablamın ve benim attığım para da deliğe giremedi. Buradan çıkınca sağda bir şarap evi ile karşılaşırsınız. Bu evin girdiğiniz katı müze, minare merdiveni gibi dik ve dar merdivenlerden aşağı indiğiniz yer ise bir şarap evidir. Buraya ilk girdiğinizde gözünüz karanlığa alışana kadar bir şey göremezsiniz. Alıştıktan sonra ise yine tarihi dokusu bozulmamış bir mekandır gördüğünüz. Şarap bidonları, samanlar ve tahta oturaklar...

            Buradan çıktıktan sonra karnımız epey acıktığından soluğu Can Restorant'ta alıyoruz. Bu nezih yerde benim için yenilecek en doğal şey odun ateşinde pişmiş enfes gözlemeler. Ismarladığınız gözlemeleri büyük bir iştahla yiyip tavşan kanı çaylarımızı içtikten sonra dönüş turlarımız başlıyor. Çarşının çıkışında gördüğümüz dondurmacı bizlere şöyle seslenerek hepimizi gülümsetiyor : ” Annem yapıyo ben satıyom. İçini de sevgimi katıyom! “.  Hepimiz gülümserken ben bu kasabanın Şirin Evleri'nden şaraplarına taş yollarından el işi tezgahlarına kadar herşeyin ama en önemlisi sıcak ve doğal insanlarının bozulmaması ve hep böyle kalmasını diliyorum.

           Artık güneş batmak üzere, havada temiz bir esinti... Arkama dönüp son kez bu kasabaya baktığımda güneşin kızıl ışığına bürünmüş haliyle bana göz kırptığını görüyorum.

           Artık teknoloji çağında yaşıyoruz. Herşeyin hızla değiştiği ve biz insanların bu değişikliğin peşinden giderken yorulup kendimizi ve evrenin bize fısıldadıklarını dinlemeyi unuttuğumuz bu dönemde kendimizi ve ruhumuzu dinleme fırsatı Şirince'den dinlenmiş, rahatlamış, olarak ve büyük bir keyifle ayrılıyorum.                                                                           
HATİCE TURGAY Y.Ü. MYO HALKLAİLİŞKİLER VE TANITIM
 

 

 

                                                                

 

26 Nisan 2013 Cuma

İzmir’e İlk Kez Gelsem

18inde bir kız olsam

İzmir’e ilk kez gelsem

Ve günlerden ilkbahar olsa

Saatlerden gün batımı

Belki yarım saat ardı

Aşık olurdum bu şehre

Gökyüzünün çılgın, deli mavisine

Şıkır şıkır ışıklarının

Suya vuran aksine

Denizden yüzüme esen

Sarhoş eden meltemine

 18inde bir kız olsam

İzmir’e ilk kez gelsem

Ve günlerden yaz olsa

Saatlerden gün doğumu

Belki yarım saat önü

Aşık olurdum bu şehre

İnat gevurluğuna,

Kuşlarla bir sessizliği yırtan ezanlarına

Tüylerini ürperten hafif serinliğine

Ve gün için yola dökülen şehrin insanlarına

Fırından çıkan sıcak gevreğine, boyozuna

Al domatına, tulum peynirine.

 

18inde bir kız olsam

İzmir’e ilk kez gelsem

Ve günlerden kış olsa

Saatlerden öğle vakti

Belki bir yarım saat ardı

Aşık olurdum bu şehre

Kış ortasında açan güneşine

Nergisine, sümbülüne,

İsterdim sarsın kollarında

Hiç bırakmasın beni.

 
18inde bir kız olsam

İzmir’e ilk kez gelsem

Ve günlerden güz olsa

Saatlerden kuşluk vakti

Belki de ikindi

Aşık olurdum bu şehre

Manavdaki mor meyvelerine

Bitmek bilmeyen bereketine

Gelmek bilmeyen kışına

Yağmur, çamur demeden

Yolda bırakmayan insanına

Gökyüzünün çılgın mavisine

Bir bir sönen ışıklarına

8 Nisan 2013 Pazartesi

Gevrek, Boyoz, Kumru Film Oldu, İçine Aşk Kondu


“BİR GEVREK, BİR BOYOZ BİR DE KUMRU” size ne hatırlatıyor? İzmir’den başka neyi hatırlatabilir ki!

Senaryosunu ve Yönetmenliğini Osman DİKİCİLER’in yaptığı, buram buram İzmir kokan film Mayıs ayında vizyona giriyor.

İzmir’in duygusal ve kültürel yoğunluğunu; “ne kalanlar gidebilir, ne de gidenler geri dönebilir” diyerek, filme ruh veren başrol sinema sanatçılarımız; Ogün KAPTANOĞLU, Selen SEYVEN, Bülent ARIN ve tüm ekip, gönül telimizi titretecek.  
 
Dokuz Eylül Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Sinema Televizyon mezunlarından Osman Dikiciler, uzun süredir emek harcadığı İzmirli filminin yapım sürecinden kendisi gibi Güzel Sanatlar Fakültesi'nden mezun eşi Gülçin'den ve hocası Ragıp Taranç'tan destek almış. Film, adıyla, sanıyla, herşeyiyle İzmirli olmuş gibi gözüküyor fragmanından. Osman Dikiciler'den ve ekibinden daha nice güzel filmler daha bekleyeceğiz.
Filmin Fragmanlarından Biri

25 Mart 2013 Pazartesi

Onların Gözüyle İzmir

Gülen yüzler, o yüzlerden bakan çekik gözler, o gözlerin gördüğü kent, o kente ait o gözlerden çekilen fotoğraflar. Down Sendromu, bir fazla kromozomla hayata farklı bakış açısıyla bakan çocukları anlatıyor. Onların gözünden İzmir ise bir başka güzel. 7 Nisan'da çekik güzel gözlerin gördüğü kente bakmak için AKM'deki sergiye gitmek yeterli.

Basın Bülteninde ise bu özel sergi için neler yazıyor?
Yaşar Üniversitesi İletişim Fakültesi, İzmir Valiliği sahipliğinde, İzmir Emniyet Müdürlüğü Toplum Destekli Polislik Şube Müdürlüğü ve Ulusal Down Sendromu Derneği liderliğinde, down sendromlu bireylere yönelik geliştirilen projelere dahil oldu. Yaşar Üniversitesi’nin gerçekleştirdiği ve Konak Belediyesi’nin de destek verdiği “DS’li Gözünden İzmir” projesi kapsamında 10 down sendromlu bireye fotoğrafçılık eğitimi verildi. Bir ay süren eğitimler boyunca down sendromluların gözünden İzmir fotoğraflandı.

Çekimler sonunda seçilen 60 fotoğraf ise 7 Nisan’da Atatürk Kültür Merkezi’nde (AKM) sergilenecek. Ayrıca Yaşar Üniversitesi Sanat ve Tasarım Fakültesi Film Tasarımı Bölümü öğrencileri tarafından projenin mini bir belgeseli de hazırlanacak.Çekim yapılan yerler arasında Konak, Kızlarağası Hanı, Asansör, Kordon, Sasalı Hayvanat Bahçesi, Karşıyaka, Konak-Karşıyaka vapuru yer aldı. Çekimler sonunda seçilen 60 fotoğraf AKM’de sergilenecek. Satışlardan elde edilecek gelir ise Ulusal Down Sendromu Derneği’ne bağışlanacak. Bu fotoğrafların İzmir EXPO tanıtım etkinliklerinde de kullanılması planlanıyor. http://haber.yasar.edu.tr/2013/03/22/valilik-emniyet-ve-universiteden-anlamli-isbirligi/

14 Mart 2013 Perşembe

Agoralı Çocuklar Agora'yı Anlatıyor


Agora, İzmir'in içinde sıkışıp kalmış, İzmir merkezindeki tek antik, tarihi, turistik alan. Otobüste giderken camdan hemen görüverdiğiniz, yakın geçmişe kadar derme çatma dükkanların arkasında saklı kalmış, pek gizemi de kalmamış bir alan. Şimdilerde birçok kuruluşun da desteğiyle kentin geçmişine dair özel bir alan olmaya uğraşıyor.


Bir yıldan fazla bir süredir Yaşar Üniversitesi Görsel İletişim Tasarımı Bölümü Agora'da yaşayan çocuklarla fotoğraf çalışmaları yapıyor. Fotoğraflar, yetişkin gözünden çekilmiş gibi. Verilen fotoğraf eğitiminin etkisi yadsınamaz ancak çocuklar da Agora'nın tarihi dokusuyla o kadar bütünleşmiş ki, sanki gündelik yaşamları Agora'nın kullanıldığı dönemde geçiyor gibi.

13 Mart 2013 Çarşamba

İzmir için Acil Yazmak Lazım!

"İstanbul İstanbul Olalı" deyişi sadece Sezen Aksu'nun şarkısına has bir deyiş değil. Blogger okuma listesindeki harika bir blog adı olarak ta sanal aleme kazınıyor bu kavram. Adından, seçilen konulara kadar özenle hazırlanmış bir blog. İzmir için benzerlerini görmek, hatta İngilizce olanlarına rastgelmek sosyal medyayla haşırneşir olan kent tutkunlarının son zamanlardaki arzusu. Zira Türk olmayan biri İzmir'i ziyaret etmeden önce başkalarının görüşlerini  okumak isteyecektir. Hatta İzmir'le ilgili İngilizce ya da başka bir dilde kentin tarihi anlatan, kent yaşamını anlatan içerik arayacaktır gözleri arama motorlarında. Ancak bulması nafile çaba olacağı için İzmir'in Türkçe dışındaki dillerde temsili birkaç turistin olumsuz izlenimiyle sınırlı kalacaktır. Bu ziyaret eden kişi hele bir de blog yazarıysa, okuyucusu çoksa ve Facebook, Twitter gibi yerlerde de izleyeni bolsa yandık demek ki... Artık ne gördüyse, ne anladıysa onlarla sınırlı olacak yazdıkları. Yazılanlar katlanarak artan sayılarda artacağı için olumsuz izlenimlerin, yanlış bilgilerin yayılma etkisi kentin üstüne kabus gibi çökebilir. Bu kıyamet senaryoları Komplo Teorileri filminden alıntı değil, hergün hemen her firmanın, her kentin başına gelebilecek cinsten. Reçetesi belli: Yabancı dil bilen birileri bu işe gönlünü koyup yazacak ta yazacak- İzmir'in tarihi şöyledir, kent yaşamı böyledir, kumrusudur, boyozudur, Kordon'da rakısıdır-rokasıdır, güzel kızlarının beyaz teni buzlu badem içi gibidir diye...

Örnek: http://istanbulistanbulolali.blogspot.com/

12 Mart 2013 Salı

Atlas Oteli'nin Kara Çarşafı Kalksın

Çankaya'da, yani İzmir'in kalbinin attığı yerin tam göbeğinde üstü kara çarşafla örtülü altı katlı eski bir bina Atlas Oteli. Belli, sahipleri otele sahip çıkmaya çalışırken mındar olmuş, camları dökülmüş, olduğu yerde eskimiş. Otel eski bir bina ve tarihine dair anlatılacak çok şey var.

Fotoğrafta Atlas Oteli, Hilton Oteli'yle yan yana gözüküyor. Çarşafı kaldırıp restore ettiren biri çıkarsa ortaya postmodern bir görünüm ortaya çıkacak, hatta İzmir'in tanıtımı için kullanılacak fotoğrafların başında gelecek belki.

Bugün İzmirliler Atlas Otelinin kara çarşafının altında yatan cevheri görmek için isyan ediyor. İzmir Life Dergisi de Mart 2013 sayısına konu yapmış.

F. Onat